امام حسين عليه السّلام پس از پدر بزرگوار خويش در كنار برادر ارجمندش امام مجتبى عليه السّلام قرار گرفت و در جهت به خلافت رسيدن امام حسن عليه السّلام همانند تودهء مسلمانان مهاجر و انصار و تابعين ، در كوفه با برادر بيعت نمود و با اين‌كه معاويه براى از چشم انداختن امام مجتبى عليه السّلام و پراكنده ساختن طرفداران وى و پايان دادن به حكومت قانونى او تمام عوامل فريبندهء خود را به كار گرفته بود ، هيچ‌گاه از مواضع برادرش حسن عليه السّلام كه هريك از جدّ بزرگوار و پدر ارجمندش به امامت وى تصريح كرده بودند ، پا فراتر ننهاد . حسين بن على عليه السّلام از مواضع برادر و نتايجى كه بر آن‌ها مترتب بود ، كاملا آگاه بود زيرا شرايط دشوارى كه مسلمانان را در آن برهه به ويژه پس از شهادت امام على عليه السّلام فراگرفته بود به خوبى احساس مىكرد ، چرا كه سياسى بازىها و شعارهاى عوام فريبانهء معاويه بسيارى از ساده‌انديشانى كه پايگاه بزرگ مردمى را در جامعهء كوفه و مركز خلافت اسلامى تشكيل مىدادند ، تحت تأثير قرار داده بود . به همين دليل پس از تبليغات گمراه كنندهء معاويه و حاشيه‌نشينان و كارگزارانش در صفوف سپاه طرفدار امام على عليه السّلام ، اين افراد در حقّانيت خط امام على بن ابى طالب عليه السّلام دچار شك و ترديد شده و ديگران را نيز به ترديد انداختند و امام حسن مجتبى عليه السّلام با تمام تدبير سياسى و شجاعت ادبى ، متانت و وقار منطقى خويش ، قادر بر قانع ساختن اين پايگاه مردمى نشد و نتوانست آنان را بر غير واقعى بودن شعارهاى بنى اميّه آگاه سازد تا تسليم شعارهاى صلح و آشتى كه معاويه در جهت دست‌يابى به خلافت آن هم با كمترين هزينهء ممكن سر داده است ، نشوند و همين امر سبب شد امام حسن عليه السّلام پس از اجراى كليهء طرح‌هاى سياسى ممكن و پيمودن تمام راه‌هاى